nietsiswathetlijkt.web-log.nl

Gezin.

Ik heb wel eens van die momenten.
Dan heb ik er gewoon even geen zin meer in.
Zo zou ik soms willen dat er iemand was die de rekeningen betaalde.
Gewoon, omdat hij daar handiger in was dan ik.
Ik zou dan doen waar ik goed in ben, en samen zouden we een prima team zijn.
We zouden best zo onze problemen hebben, maar ze altijd samen oplossen.
Omdat de liefde tussen ons zo groot was, dat we toch steeds weer voor elkaar kozen.
En dan zouden we samen trots naar ons kind kijken, of de kinderen.
Kinderen, ja.
Eigenlijk wilde ik altijd meerdere kinderen.
Kinderen met twee ouders die van elkaar zouden houden. Zoals ik dat bij mijn ouders zag.
Ouders die ervan zouden genieten de kinderen te zien opgroeien, veranderen en groeien.

Maar het is zoals het is en daar doe je verder niks aan.
Doet het er iets toe dat ik het zo nooit gewild heb?
Of dat ik vroeger andere dromen had?
Het was nooit mijn bedoeling een alleenstaande moeder te worden.
Eigenlijk wilde ik het traditionele, gelukkige gezin waarin je het samen doet en samen van je kinderen geniet.
Ja, dat is wat ik wilde, en daar schaam ik me niet voor.
Dat het anders liep, snap ik achteraf best allemaal.
Ik maakte verkeerde keuzes, stevende met open ogen op mijn huidige situatie af.
Oud en wijs was ik heus al wel.
Oud genoeg om te weten dat mensen niet altijd zijn wie ze lijken.

Maar ik kan soms zo jaloers zijn als ik ouders met hun kinderen zie.
"Waarom heb ik dat nou niet?" Kan ik dan denken.

Ik weet best wel wat van acceptatie en dat het nu eenmaal loopt zoals het loopt.
Ook weet ik dat het zo ook kan, en dat ik zo zelfs heel gelukkig kan zijn.

Het is alleen, dat ik soms wel eens van die momenten heb...

Shakira.

Koekie houdt van Shakira.
Shakira is een mooie, blonde mevrouw, met veel haar en heel veel blote buik.
Die buik, daar kan Shakira een heleboel knappe, ritmische, dansende bewegingen mee maken.
Koekie doet dat na. Ze stroopt dan haar shirt omhoog en trekt haar broek zo ver mogelijk naar beneden, om maar zoveel mogelijk blote buik te hebben. Net als Shakira. Vervolgens danst en zingt ze mee met de muziek, met één oog op de video, die ze in haar muziekmapje op de computer heeft, en het andere oog op haar weerspiegeling in het raam.
Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat de erotische, buik-en kontdraaiende bewegingen bij Shakira toch wat anders overkomen dan bij een achtjarig meisje. Maar zolang ze het binnenshuis doet kan ik er niet echt mee zitten. Sommige dingen hou je toch niet tegen. En na jarenlang geteisterd te zijn door de muziek van achtereenvolgens de teletubbies, kabouter Plop en K3, is Shakira best wel een hele vooruitgang.

Maar wat ik eigenlijk wilde vertellen is het volgende:
De laatste tijd heeft Koekie één specifiek, favoriet nummer van Shakira.
Dat nummer galmt hier in huis dus heel vaak door de luidsprekers. Dat is op zich niet zo bijzonder, want dat doet Koekie altijd als ze een favoriet nummer heeft.
Alleen: nu is er iets bijzonders aan de hand met dit specifieke nummer.
Ik vind het namelijk helemaal niet erg om het voor de vijfde of zelfs de tiende keer te horen.
Integendeel zelfs.
Iedere keer dat ik het hoor word ik vrolijk. Ik ga soms zelfs acuut meezingen en dansen. Echt: het is sterker dan mij. Het maakt niet uit wanneer ik het hoor of waar ik mee bezig ben. Het maakt zelfs niet uit hoe ik me op dat moment voel.
En ik heb de laatste tijd best wat momenten gehad dat ik me het tegenovergestelde van vrolijk voelde.
Als dit zo door gaat, moet ik nog gaan zeggen dat Shakira mij door een bepaalde periode in mijn leven heeft gesleept.

En dat is best knap van Shakira.

Shakira feat. Wyclef Jean / Hips don't lie

Plant.

Ze vraagt of het een nagemaakte of een verzonnen plant is.
Ik zeg dat die plant in het echt ook bestaat. Maar dan echt levend.
Het is een bekende, veel voorkomende plant. De naam schiet me maar niet te binnen. Hoe ik ook denk en graaf; ik kom er echt niet op.

Ik staar naar de plant en realiseer me de leegte in mijn geheugen daar waar eens de naam van deze plant huisde.
Ineens vraag ik me af hoe het zou zijn.
Hoe zou het zijn om naar die asbak te kijken, of naar die barkruk, en er niet op te komen.
Dat ik zou weten dat ik het wel weet, ergens, maar dat ik het woord kwijt zou zijn.
Eerst alleen het woord en later ook zijn functie, doel of betekenis.

Stel dat ik háár naam niet meer zou kennen.
Mijn eigen naam, mijn geschiedenis.

Leven als die plastic plant, hoe zou dat zijn?

Als ik niet meer weet van jou,
en je lach slechts een willekeurige lach is.
Als je stem mij niet meer raakt,
en ik het verschil niet langer voel, tussen jouw aanraking en die van ieder ander.
Als ik je geur niet meer herken,
en jouw wezen mij niet meer vertrouwd is,

laat me dan.

Als ik niet meer weet van zomers in het gras,
ja-nee spelletjes in bed.
Als zeemeerminnen en Doornroosje slechts vage sprookjesfiguren zijn,
en Flappie en Snuffie geen beelden boven brengen,
van mamma houdt supersuperveelvan jou,

laat me dan maar.

Als ik niet meer weet van jou,
en als ik niet meer weet van mij,

laat me dan in vrede helemaal niets meer weten.

Laat me dan maar gaan.

Partygirl.

Ze leeft alsof er geen morgen bestaat.
Dansend, zingend en zonder enig gevoel voor verantwoordelijkheid. Ze wil groots en meeslepend leven. Verre reizen maken en veel verschillende mensen ontmoeten. Van maat houden heeft ze nog nooit gehoord, het liefst gaat ze zich constant te buiten aan drank, nicotine en lekker eten.
Elk jaar, als de vogeltjes buiten weer beginnen te fluiten, als de lucht bezwangerd is van lentegeuren, hoor ik haar verleidelijke stem.
Zachtjes, maar oh zo verleidelijk.

"Pak een rugzak in, en ga ervandoor."
"Wat doe je hier nog?"
"Daar is het veel leuker, écht!"

Ze vleit en ze fleemt, ze brengt visioenen van plaatsen ver van hier en een bandeloos bestaan.

"Fuck them." Zegt ze.

Altijd denkt ze dat het elders leuker is.
Tenzij ze in de kroeg staat, en het is gezellig. Dan wil ze nog een borrel en nog lang niet naar huis.
Het is een vermoeiend meisje en ze heeft me al heel wat overlast bezorgd.
Voor haar bestaan er geen rekeningen, katers, bazen en wekkers. Soms zou ik willen dat ze niet bestond. Soms zou ik haar verleidingen niet willen kennen.

Maar ze bracht het feest en de zorgeloosheid. Het genot en de vreugde.
Zonder haar zou mijn bestaan misschien rimpelloos zijn, maar ik zou waarschijnlijk ter plekke sterven van verveling.

Ze is niet voor niets deel van me.

U2 / Party girl

Vraag.

Dit is een vraag. Een directe vraag, waarvan ik niet weet of ik deze wel mag stellen.
Want er is een hoop ellende in de wereld. Als je de leefomstandigheden en problemen van sommige mensen vergelijkt met de mijne, dan kom ik er echt niet slecht vanaf.
Dat weet ik ook wel.

Maar toch hè?
Kent U "Friends"? Die televisieserie bedoel ik.
Hebben jullie eigenlijk tv daar?
Enfin: Het begint altijd met een muziekje. "Het was je dag, week of maand niet, zelfs niet je jaar."
Tsja...

Wat ik eigenlijk wilde zeggen, is dat ik zo graag eens wat rust zou willen.
Ja, ik weet best dat ik dan vast ga klagen dat het saai is. Maar daar moet U dan maar niet naar luisteren.
En misschien ook wel niet hoor. Eerlijk gezegd kan ik me op het moment niets heerlijkers voorstellen dan een saai jaar.
Geweldig.

Maar ik weet dus niet of ik wel het recht heb überhaupt iets te vragen.
Ook weet ik niet zeker of U dit kunt regelen, maar ik weet wel dat U de enige persoon bent die het misschien zou kunnen.
Want ik weet dat U er bent. Net zoals U weet dat ik het weet.
Het is lang geleden, maar ik ben het niet vergeten. Enigszins verbaasd was ik wel, maar dan vooral dat u toch een man bleek te zijn. Dat had ik niet verwacht.
Ja, sorry hoor. Dat is nu eenmaal zo.

Ik zou kunnen zeggen dat ik het wel verdien. U kent al mijn fouten en mijn goede kanten. U weet als geen ander dat mijn bedoelingen zelden slecht zijn. Alleen dat tikje wraaklustige. Ik weet het. Maar daar zal ik dan proberen iets aan te doen. Dat zal dan mijn tegenprestatie zijn. En U weet dat ik een groot hart heb, mensen meestal liefdevol en met de beste intenties bejegen. Er zijn een hoop mensen die stukken egoïstischer zijn dan ik. Ook best wel veel die nooit zo'n jaar hebben.
Ik bedoel maar.

Nu kunt u natuurlijk beginnen over eigen verantwoordelijkheid en zo.
Alleen: Het lijkt me zo fijn om gewoon lekker aan die baan te beginnen, en dat het dan verder gewoon rustig is.
Geen verleidingen op mijn pad. Geen nare dingen.
Zou dat misschien kunnen?
Als het kan, zal ik echt wel dankbaar zijn.

Ohja: Mocht u nu denken: "Waar haalt ze de arrogantie vandaan om mij zoiets te vragen?"
Dan moet U maar zo denken:
You can't blame a girl for tryin'. En ik ben ook niet volmaakt.
Ik ben tenslotte God niet.

Bord.

Het zou best kunnen dat Jezus met Pasen uit de dood opstond.
En dat hij veertig dagen later opsteeg naar de hemel, dat wil ik ook best geloven. Als ik hem was had ik meteen gegaan. Zo aardig waren ze niet voor hem geweest, hier beneden.
Dus dat hij weer weg wilde, daar kijk ik niet van op.
Ik wil zelfs wel geloven dat ze hem aan dat kruis hebben genageld. Compleet met spijkers door zijn handen.
Mensen zijn tot gekke dingen in staat.
Vroeger zou ik misschien gezegd hebben dat zoiets wreeds onmogelijk was.
Vroeger ging ik altijd uit van het goede in mensen. Ik heb dat nog best lang volgehouden. Echt: het bord voor mijn kop leek onverwoestbaar. Elke keer dat ik voorgelogen werd, of onnodig gekwetst, was ik weer verbluft.
Nu niet meer.
Het enige dat me nu nog verwonderd is het feit dat ik niet meer verrast ben.

Het zal ook allemaal wel zijn nut en z'n doel hebben.
Niets is voor niets.
Soms duurt het alleen even voor je dat doorhebt.

Wandelen.

We zouden gaan wandelen.
Het was prachtig, Hollands weer. Met een diepblauwe lucht en grote, wattige wolken, die in snel tempo voorbij kwamen omdat het zo waaide.
Heerlijk wandelweer dus.

"Zou je geen andere schoenen aandoen?" Vroeg ik Koekie, met mijn blik op de door haar zo gewenste cowgirl-laarzen met punten en halfhoge hakken die ze voor haar verjaardag kreeg.

Die felbegeerde laarzen waar ze zo blij mee was, maar die ze van mij nooit gekregen zou hebben.
"Je mag ze alleen af en toe aan hoor." Zei ik toen ze de eerste keer langsparadeerde in de mooiste laarzen die ze ooit had.

Nee, ze wilde juist heel erg graag déze laarzen aan, en ze zou er echt geen last van krijgen. Heus niet. Ze liepen juist zo heerlijk, deze laarzen.
"Mamma, geloof me nou maar, op deze laarzen kan ik de hele dag wel wandelen!"

Met in mijn achterhoofd de theorie dat zelf ervaren het altijd veel beter doet dan alleen de waarschuwing aanhoren bond ik in: "Ok dan moppie, maar niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb!"

Ik had een mooie wandeling bedacht, langs de boten. Deze wandeling loopt in een rondje, dus als je ergens halverwege niet zoveel zin meer hebt omdat je, bijvoorbeeld, zere voeten hebt, moet je 'm toch helemaal aflopen.
Enthousiast wees ze me op alle mooie boten, de één nog leuker dan de andere. We liepen hand in hand zo samen een beetje te genieten (dat vind ik zo leuk aan haar, dat ze nog steeds gezellig hand in hand met me wil lopen). We wezen elkaar op de eerste krokussen en de uitbottende bomen. Zij wees mij op de auto's. "Kijk mam, dat is een Sussuki en dat is een Peugoet, oh en kijk dáár, een Kia, die wil ik later ook, een Kia, een roze neem ik dan." (Koekie denkt nog dat het heel gewoon is om een later even een gloednieuwe auto te kopen in elke door haar gewenste kleur).
Verder heb ik geen idee waar die fascinatie voor auto's vandaan komt. Ik heb me nooit in auto's geïnteresseerd en zij kent op achtjarige leeftijd al meer automerken dan haar moeder.
Maar het was gezellig en leuk.

Tot ze steeds benauwder begon te kijken en steeds langer bleef dralen bij de zoveelste krokus die we tegenkwamen en de zoveelste mooie auto.
"Is er iets, Koekie?"
"Neehoor mam."

...

"Is het nog ver naar huis?"
"Hoezo, we zijn toch heerlijk aan het wandelen?"
"Oh, niks hoor, mam"

...

"Kijk eens Koekie, dat is een hele oude boot, wat hebben ze die mooi opgeknapt hè?"
"Uhh, ja hoor, maarre... Zijn we al bijna thuis nu?"
"Nou, dat duurt nog wel even, schat. Mamma had een hele mooie wandeling uitgezocht hè?"
Ja, dat vond ze zeker, zei ze met een van pijn vertrokken gezichtje.
"Doen je voeten misschien een beetje pijn, Koekie?"

...

"Ik doe nooit meer deze laarzen aan als we gaan wandelen!"
En we moesten nog best wel ver...

Soms is het helemaal niet leuk om gelijk te krijgen.

Wake up.

Urenlang zat ik bij zijn graf. Soms nam ik zelfs koffie mee.
En altijd mijn walkman.
Dit nummer.
Over and over again.

Vanavond zou ik willen dat het zo was.
Al was het alleen maar voor vanavond.