Plant.

Ze vraagt of het een nagemaakte of een verzonnen plant is.
Ik zeg dat die plant in het echt ook bestaat. Maar dan echt levend.
Het is een bekende, veel voorkomende plant. De naam schiet me maar niet te binnen. Hoe ik ook denk en graaf; ik kom er echt niet op.

Ik staar naar de plant en realiseer me de leegte in mijn geheugen daar waar eens de naam van deze plant huisde.
Ineens vraag ik me af hoe het zou zijn.
Hoe zou het zijn om naar die asbak te kijken, of naar die barkruk, en er niet op te komen.
Dat ik zou weten dat ik het wel weet, ergens, maar dat ik het woord kwijt zou zijn.
Eerst alleen het woord en later ook zijn functie, doel of betekenis.

Stel dat ik háár naam niet meer zou kennen.
Mijn eigen naam, mijn geschiedenis.

Leven als die plastic plant, hoe zou dat zijn?

Als ik niet meer weet van jou,
en je lach slechts een willekeurige lach is.
Als je stem mij niet meer raakt,
en ik het verschil niet langer voel, tussen jouw aanraking en die van ieder ander.
Als ik je geur niet meer herken,
en jouw wezen mij niet meer vertrouwd is,

laat me dan.

Als ik niet meer weet van zomers in het gras,
ja-nee spelletjes in bed.
Als zeemeerminnen en Doornroosje slechts vage sprookjesfiguren zijn,
en Flappie en Snuffie geen beelden boven brengen,
van mamma houdt supersuperveelvan jou,

laat me dan maar.

Als ik niet meer weet van jou,
en als ik niet meer weet van mij,

laat me dan in vrede helemaal niets meer weten.

Laat me dan maar gaan.

Comments

[Geplaatst door: warmhart]

De benauwende omschrijving van de vergetelheid van ouderdom. :(

[Geplaatst door: Rian]

Als je dat niet meer weet, ben je waarschijnlijk aan het dementeren of dement. Een reele angst voor veel mensen, want door de dubbele vergrijzing zullen heel veel mensen van nu, straks dement zijn... Maar geloof het of niet, dement zijn is dikwijls voor de naaste familie een groter probleem dan voor de demente persoon zelf. Er zijn zelfs mensen die erg dement en toch nog gelukkig zijn. Als ik zou mogen kiezen... dan ben ik liever op m'n 80ste dement, dan dat ik met een CVA in een rolstoel zou zitten, maar dat is heel persoonlijk naturlijk. Wel een heel mooi gedichtje overigens. Zelf gemaaakt?

[Geplaatst door: buitel]

Hier krijg ik kippenvel van. Mooie omschrijving van de angst van een lieve moeder... Gelukkig heeft Koekie nu nog het grote geluk om een lieve, aandachtige mama te hebben! :D

[Geplaatst door: Erwin Troost]

Prachtig dat je deze woorden dan nog hebt kunnen plaatsen en een plaats hebt kunnen geven, want voor je het vergeet zijn er wel anderen door aan het denken gegaan.

[Geplaatst door: Nova]

@ Rian: Ik heb dementerende mensen die daar (ogenschijnlijk?) zelf best gelukkig mee waren gekend. Maar ik heb ook meegemaakt dat mensen er vreselijk ongelukkig en verdrietig door waren. Zowel in het beginstadium, als iemand zich nog realiseert dat hij/zij dement aan het worden is, als in een later stadium.
Persoonlijk lijkt het me vreselijk.

(Overigens: zonder bronvermelding, kun je er bij mij vanuit gaan dat ik de tekstjes en gedichtjes zelf geschreven heb).

[Geplaatst door: Oh!]

Gaat dit over cosmetische chirurgie? ;)

Sorry, flauw, maar ik moest 'm even inkoppen.