Het is een avond zoals ik ze zo vaak meemaakte. Iedereen is aanwezig. Het gebeurt eigenlijk zelden dat er iemand verstek laat gaan, op een avond als deze.
Zij zijn er ook, de mannen in mijn leven. De herinnering aan hen kan me tegenwoordig soms ineens overspoelen. Raar hoe sommige dingen helderder worden naarmate je ouder wordt.
Ze moeten een eindeloos lijkend ritueel van eerst koffie en dan bier doorstaan.
Het wachten.
Want het kan pas om een uur of tien, en dan nog vinden de vrouwen het eigenlijk maar niks. "Hè ja, gezellig, gaan jullie lekker in de keuken zitten..." Een opmerking die ik meer dan eens hoorde.
Maar mannen moeten doen wat mannen moeten doen. Daar verander je niks aan.
In de keuken wordt het kleed van tafel gehaald en als iedereen is voorzien van een vers biertje kan het eindelijk beginnen.
Het kaarten.
Om precies te zijn: het swikken. Om kwartjes welliswaar, maar dat lijkt onschuldiger dan het is, want bij dit spelletje kan het hard oplopen. Binnen no time zit er 25 gulden in de pot.
Geweldig.
Jouw ogen lichtte altijd op als ik de kamer binnenkwam, alles wilde je weten. Je was oprecht geïnteresseerd.
Soms ging ik gewoon naast je zitten, tijdens de zeldzame momenten dát je ging zitten. Dan hield ik je hand vast, dat vond je fijn. Ik ook. Je rook altijd zo heerlijk, je verzorgde jezelf graag en goed.
Nu snap ik wat je bedoelde als je zei dat je me zo lief vond toen ik klein was, nu begrijp ik waar je zo van genoot. Het verontwaardigt me niet meer. "Nu ben ik toch ook lief?" Zei ik dan. Tegenwoordig zou ik dat niet meer doen, nu begrijp ik hoe kinderen veranderen en hoe pijnlijk het gemis kan zijn, ondanks alles wat je ervoor in de plaats krijgt.
Met de andere man uit mijn leven was het anders, hoewel mijn prille jeugd wel de enige tijd was dat alles nog zo makkelijk leek, kwam er later ook meer begrip. Hij was slechter dan jij in het laten blijken van liefde. Hij was er wat onhandig in, kneep me fijn.
Maar met hetzelfde resultaat.
Niet gehinderd door het ontbreken van het gok-gen waren dit de hoogtepunten van deze avonden voor mij. Toen ik klein was ook wel frustrerend door het niet mee mogen doen. En áls ik dan eens mee mocht spelen, kwam mijn frustratie door mijn onvermogen om het precies goed te doen. Het werd bepaald niet gewaardeerd als ik het hele spel weer eens verziekte.
Dit waren nu eenmaal serieuze zaken.
Het echte feest begon pas toen ik ouder werd. Zo rond mijn twaalfde levensjaar was ik een volleerde swikker.
Ik ben twaalf en ik stap binnen in het buurthuis. Om de ronde tafel zit een groepje achttienjarigen en mijn geoefend oog ziet meteen welk spel ze spelen. "mag ik meedoen?" Vraag ik wat verlegen. "Nee meissie, ga jij maar lekker limonade drinken, wij spelen hier niet met luciferhoutjes."
"Maar ik heb geld hoor." Ik haal mijn kraaltjesportemonnee tevoorschijn en laat ze de inhoud zien.
"Ok, als je dan zo graag je geld kwijtraakt, ga je gang." Antwoordt één van hen spottend.
Ik hoef natuurlijk niet te vertellen hoe dit afliep. Dit verhaal van het klassieke hustler scenario.
Maar het is een mooi verhaal.
Net als de herinnering aan de eerste mannen in mijn leven.
Het is nu eenmaal zo met familiebanden dat ze soms onovertrefbaar zijn. Later heb ik de liefde door en voor mannen ervaren in al zijn facetten. Ik ben geliefd en ik heb zelf liefgehad.
Maar ik heb me nooit meer zo geliefd gevoeld als door deze mannen.
Wat het is,
is dat het te heet is,
of juist te koud.
Te kaal of te overstelpend,
te liefdeloos of te overweldigend.
Hij te goed voor mij of juist niet goed genoeg,
en ik teveel gebreken, of te weinig, vergeleken met.
Een brij van betekenisloze woorden,
of te zwijgzaam.
Zo oppervlakkig of van binnen allang kapot.
Nooit eens bij me zitten,
of te aanhankelijk.
Dusdanig actief dat ik er moe van werd,
of ergerniswekkend lui.
Alleen bij de dag levend,
of het leven volplannend tot we tachtig zouden zijn.
Te saai,
of te vaak onder invloed.
Teveel van hem,
of teveel van mij.
Te heet, of juist te koud.
Het mooist vind ik het als je erbij gaat zitten.
Laatste reacties