Flarden, deel twee.

Hij staat voorovergebogen, met zijn voorhoofd tegen de muur geleund. In zijn ene hand de telefoon waarmee hij aan het bellen is. De koffiebeker met het bedrijfslogo erop in zijn andere hand, vastgeklemd tussen hem en de muur. Hij merkt niet dat ik langsloop, weet niet dat hij gezien is op een moment dat hij even in zijn eigen wereld zit. De somberheid die uit zijn hele wezen straalt, staat in schril contrast tot zijn dagelijkse, jolige houding.

Maar hij speelt het goed. Dat moet ik hem nageven.

De gedachte dat het allemaal in de mens zelf zit komt steeds vaker bij me op. Niet eens alleen maar in de manier waarop we met elkaar omgaan, alswel in de onmogelijkheid tot wezenlijke communicatie. Mensen willen communiceren, delen. En dan nog het liefst met gelijkgestemden. We zijn voortdurend zoekend naar herkenning en erkenning. “ Kijk, ik ben zo gek nog niet. Jij denkt er tenslotte net zo over.” Maar het lukt nooit om alles te delen. Het is onmogelijk om overal begrip voor te krijgen. Je kunt die duizend gedachten op een dag nooit uiten.

Telepathie zou wellicht de oplossing zijn. Zijn we ook meteen van alle schijnheiligheid en hypocrisie af.

Zoveel mensen, zoveel rollen. We spelen stuk voor stuk onze eigen rol in dit stuk. Net zoals we allemaal onze zorgen en problemen met ons meedragen. De dingen waar we het niet over hebben. Alles wat we zo hard proberen te verbergen. Al is het maar acht uur per dag.

Hier praat je over je nieuwe huis, de kinderen. Of, als je het treft, over muziek of politiek. Maar het moet vooral niet te persoonlijk worden.

Ik merk dat ik er in meega. De behoefte om te delen heb ik hier niet.

Efficiency versus oprechtheid.

Het flatgebouw biedt 's avonds een blik op honderd verschillende werelden. Achter ieder verlicht raam dezelfde bank en dezelfde televisie. Van de jagers in de vrije natuur die we ooit waren, zijn we verworden tot die bank en die televisie. Oppervlakkig gezien lijkt het verschil alleen nog maar te zitten in de Ikea bank, of de Chesterfield. De verouderde televisie, met zijn irritante streperige beeldbuis, of de Flatscreen. Maar ondertussen spelen zich werelden af in de hoofden van al die verschillende mensen.

Werelden in werelden in werelden.

Hoe zouden ze mij zien? Hoe kom ìk over in deze rol? Als je mij een dag lang zou filmen hier, zou ik hoogstwaarschijnlijk verbaasd zijn bij het zien van de film. Zover kom ik nog wel.

“ Jij bent altijd zo positief.” Zei hij die het tenminste nog probeert. Hij doet poging op poging om me uit mijn tent te lokken. Gewoon omdat hij is zoals hij is. Omdat hij op zijn manier zo integer is, dat hij er nog genoegen in schept om muren te doorbreken.

Hij weet niets van de tijd dat ik het doemdenken tot lifestyle verhief. En hoe ik uiteindelijk een andere weg insloeg. Maar dat er heus nog wel een restje zit, ergens. Ik ben blij met zijn aanwezigheid hier.

De enige andere persoon die op een bewonderenswaardige manier zichzelf bleef is weg nu. Ik nam afscheid met gepaste oppervlakkigheid. In mijn angst dat mijn woorden verkeerd geïnterpreteerd zouden worden, zei ik niet wat ik echt dacht.

Ik zal je missen.

Comments

[Geplaatst door: CeeBee]

Ik denk dat ook vaak als ik in de file sta of al die mensen op een treinstation zie: allemaal mensen, met allemaal hun eigen levens en zorgen.

[Geplaatst door: warmhart]

Ik ben er niet zo van overtuigd dat iedereen zo diepgaand doordenkt. Velen drijven rustig mee op de stroom der gebeurtenissen in het leven. Het raakt ze soms wel, maar eerder meestal niet.

[Geplaatst door: Semtex]

Ziehier ook het nut van publiceren. Niet voor jezelf maar voor de lezer (m/v). De voorgehouden spiegel ontkracht een stuk onzekerheid. "Goh, zij ook?" Ja, zij ook. Hoe opener en hoe oprechter, hoe beter. Want wat we te zien krijgen is slechts het topje van - de ijsberg grotendeels verborgen door de zichzelf censurerende schrijver. Want publiceren gaat over meer zaken, zaken die tegengesteld zijn aan het genereren van herkenning bij het publiek. Open en oprecht versus schaamte, kwetsbaarheid en zelfbehoud. Want sommige vrhalen hoeft het publiek helemaal niet te kennen.

[Geplaatst door: Erwin Troost]

"In mijn angst dat mijn woorden verkeerd geïnterpreteerd zouden worden, zei ik niet wat ik echt dacht."

Zo herkenbaar. Niet voor mezelf, maar hoe ik hetzelfde onderging door dat degene het ook niet zei tegen mij. De pijn doet dan net zo erg als de waarheid.

[Geplaatst door: Chantal]

"In mijn angst dat mijn woorden verkeerd geïnterpreteerd zouden worden, zei ik niet wat ik echt dacht."

Ik denk dat velen dat wel herkennen..... maar het is niet oprecht

[Geplaatst door: buitel]

Je hebt al een tijdje niet meer gepost. Is alles goed met je?

[Geplaatst door: Nova]

@Buitel: Lief van je.
Maar ik ben lekker aan het genieten van mijn vakantie.

[Geplaatst door: buitel]

Zo veel te beter :-)

[Geplaatst door: Rose]

Fascinerend. Dat wat je schrijft, gaat ook vaak door mijn hoofd. En die uitzonderingen moet je koesteren... maar missen ga je hem zeker.

[Geplaatst door: girlie(soulmirror)]

Vroeger gingen dit soort gedachten nooit door mijn hoofd...ik leefde gewoon en had het naar m'n zin....totdat ik zelf in een diep dal terecht kwam...Ook ik ben een andere weg ingeslagen...ik leef bewuster maar ook bij mij komen er af toe flarden van dat doendenkerige omhoog...En er zijn echt zoveel mensen die door een dal gaan...anti depressiva met stip op nummer 1...Het zou toch zo fijn zijn als dat ook gedeeld kon worden...maar nee..dat moet je voor jezelf houden...wat leven we toch in een rare wereld.

[Geplaatst door: pascal]

Ik denk dat we verschillende persoonlijkheden hebben. Of rollen. De vraag is natuurlijk wie zijn we echt, wie is diegene die getuige is van deze verschillende persoonlijkheden? Is dat misschien je echte zelf?

[Geplaatst door: waytoopersonal]

Mismo sol por todos

[Geplaatst door: tweede]

zucht

[Geplaatst door: Indigo]

Je zou willen dat je het niet zag.

[Geplaatst door: SillyCrazyMe]

Ik heb vele rollen gespeeld en heb at heel lang volgehouden. En ook al doe ik het nu niet bewust meer, een beetje acteren doen we allemaal wel. Maar met een beetje mazzel komen we allemaal in ieder geval een iemand tegen met wie we alles kunnen delen, en bij wie we volledig onzelf kunnen zijn.

[Geplaatst door: hillie]

er zijn maar heel weinig mensen waar je echt je zelf bij kunt zijn helaas.maar als je er 1 of 2 hebt,dan ben je al zeer gelukkig..het kunnen delen,begrip.gelukkig heb ik dat.als je je onbegrepen voelt..dat is het ergste wat er is..kijk maar naar bijv.marilyn monroe..ze had alles..maar ze had niets in wezen...

[Geplaatst door: aefke]

Goed stuk!
Ik kom hier vaker even lezen!