Einde voorstelling

De kaartjes 

De kaartjes had ik al jaren liggen, ergens in mijn achterhoofd. Meestal dacht ik er niet aan, dat ik ze nog had. Te druk met leven enzo. Maar soms, tijdens van die momenten die je zo graag in een doosje zou doen en dan heel ver weg flikkeren (pardon, ik bedoel natuurlijk gooien), herinnerde ik me ze weer.

De route

De weg naar het theater was omgelegd. Nergens een aankondiging, maar dat is wel vaker zo.

Drie dagen en vier nachten was ik onderweg. De reis voerde mij langs grote, luidruchtige steden en door kleine slaperige dorpjes. Door de prachtigste landschappen en via desolate, dorre streken. Ik bedwong de hoogste, onneembaarste, kale bergtoppen. En ik genoot van lieflijke, groene, zachte heuvels. Soms waren de omstandigheden bar en boos, en verkilde de ijzige kou me tot op het bot. Maar er waren ook momenten van uitbundige zonneschijn, van een warmte die zelfs mijn ziel verwarmde. En op de achtergrond was altijd weer die zee. De zee die me zoveel rust bracht. De zee waar ik altijd mijn tranen in kwijt kon. Tranen die zich achteloos vermengenden met de zoute smaak van de voorspelling van mijn grootste genot.

De voorstelling

Ondanks dat mij werd verweten dat ik eigenlijk te laat was, kreeg ik toch toegang tot de voorstelling. Het gemiste begin zou ik gaandeweg wel inhalen. Ik vleide me neer in het zachte, behaaglijke pluche en liet het allemaal over me heen komen. Het spektakel dat zich voor mijn ogen afspeelde had alle elementen in zich waar ik heimelijk zolang naar had verlangd. De kaartjes maakten hun belofte meer dan waar. Het was overweldigend. Te overweldigend misschien wel. De rustmomenten waren te kort en altijd net incompleet. Maar verder: geweldig genoten hoor.

De finale

De finale kwam toch nog onverwachts, en was kort maar krachtig. Alleen: persoonlijk vond ik hem niet helemaal passend bij het stuk. Maar dat is mijn mening.

Afscheid nemen is tenslotte nooit echt mijn ding geweest.