« april 2007 | Hoofdmenu | november 2009 »
En zo belandde ik, met één telefoontje, in het tijdperk van de angst.
Waarin een stoere man huilde en ik hulpeloos moet toezien hoe een ijzeren greep het moederhart vasthoudt.
Waarin ik mijn adem inhoud tot ik bijna uit elkaar barst.
En waarin ik in één nacht tijd het licht ineens zag, een heel ander licht.
Als ik dan atheïst zou zijn, laat het me nu niet zijn.
Want dan kon ik vannacht niet hopen op een wonder.
En ik zou alleen maar machteloos af kunnen wachten.
En als ik dan een christen zou zijn, laat me nu christen zijn.
Dan zal ik vannacht bidden tot God.
En Jezus zal je misschien helen.
Voorbij de onmacht, want het is in Gods handen.
Maar als ik dan een heks zou zijn, laat me vannacht dan maar heks zijn.
Dan zal ik vannacht de krachten van de natuur aanroepen.
En morgen zal alles anders zijn.
En jij was heel even verbaasd, dat dit zomaar kon gebeuren.
Maar mij zou het niet verrassen.
Want heksen kunnen nu eenmaal toveren.
De slang sist over discrepantie, understatement en halve waarheden.
Over een zeer beperkte visie die voorbij gaat aan haar gelijk.
De reden die in eerste instantie aanleiding gaf tot het waarom, de werkelijkheid die zo anders was geweest als het alleen maar zo was dat.
Maar ik laat haar lekker slissen en sissen, zeg haar dat ze al genoeg aan het woord is geweest. Met in mijn achterhoofd de herinnering aan de vreselijke dingen die voortvloeien uit het voeden van de slang.
Als ik haar negeer gaat ze vanzelf wel weg, zal ze opdrogen tot alleen het zielige omhulsel waaruit ze gemaakt is zal resten.
Omdat ik de beperkingen van de slang ken. En ik weet dat ze weliswaar heerlijk kan kronkelen en konkelen, maar dat ze slechts representatief is voor zeer kortdurende bevrediging met een verwoestende uitwerking.
De slang staat voor het gelijk halen en krijgen, maar is door haar vertroebelende zelf niet in staat tot het zien van de onderliggende waarheid.
Want mijn waarheid is, nuchter bekeken, heel helder.
Daar heb ik geen slang voor nodig.
Laatste reacties