17-11

Gisteravond wilde ik je bellen.
Jij zou er ook aan denken nu. Hoe hij daar zat, aan tafel. Brieven schrijvend, wodka drinkend.
Of er hij nog twijfelde.
Of hij twijfelde.
De brieven die hij niet schreef zijn veelzeggend genoeg.
Hoe hij zich gevoeld moet hebben.
Alleen. Zo alleen als je maar zijn kan.
Hoe hij daar stond, hoe hij daar lag.
Anderhalve centimeter staal door zijn hoofd, door mijn ziel.
Ik wilde je bellen. Zou je gebeld hebben. Maar ik was het even vergeten.
Even maar.