nietsiswathetlijkt.web-log.nl

20.00 uur

Samen in de tuin, onder een dekentje. Tien minuten van te voren al, je weet maar nooit.
Sssssst. Stil nou. Ik wil dit niet missen.
Zouden we het wel horen hier? Zijn we niet te ver weg?
Een paar keer horen we een kleine knal. Zou dat hem zijn geweest, of misschien toch die?
Het zou handiger zijn geweest als z’n verjaardag niet zo dichtbij oud en nieuw was.

En dan is er ineens onmiskenbaar de enorme knal van een lawinevuurpijl.
Voor J. D.

Zoveel beter dan bloemen op een graf.
Zoveel slechter dan zijn innemende grijns.

17-11

Gisteravond wilde ik je bellen.
Jij zou er ook aan denken nu. Hoe hij daar zat, aan tafel. Brieven schrijvend, wodka drinkend.
Of er hij nog twijfelde.
Of hij twijfelde.
De brieven die hij niet schreef zijn veelzeggend genoeg.
Hoe hij zich gevoeld moet hebben.
Alleen. Zo alleen als je maar zijn kan.
Hoe hij daar stond, hoe hij daar lag.
Anderhalve centimeter staal door zijn hoofd, door mijn ziel.
Ik wilde je bellen. Zou je gebeld hebben. Maar ik was het even vergeten.
Even maar.