De boerderij.
Als u mijn log regelmatig leest weet u misschien dat ik iets heb met bergen.
Bergen zijn mooi, imposant en komen in diverse varianten voor. Zo heb je bergen die begroeid zijn met naaldbomen, bergen met weilanden, bergen met besneeuwde toppen en bergen waar niets groeit zodat je tegen een grijze rotsmassa aankijkt. Die grijze zijn favoriet bij mij want die lijken net zilver in het zonlicht.
Mooi om naar te kijken en leuk om te beklimmen. En dat is weer leuk omdat ik altijd wil weten wat er achter die berg zit. (Meestal een nieuwe berg, maargoed..)
Een ervaren bergbeklimmer ben ik niet, dus om mij op die berg te krijgen moet er wel een enigszins begaanbaar pad aanwezig zijn. Dat u niet denkt dat ik mezelf met pikhouwelen en kettingen omhoog werk, want dat is dan weer helemaal niets voor mij. Liefst heb ik ook een restaurant bovenop de berg, om even wat te drinken, enzo.
Maar het allermooist aan bergen vind ik het nietige gevoel dat ze me geven. Ik voel me heel klein onderaan een flinke berg, wat me doet beseffen dat alles relatief is. Gek genoeg word ik daar altijd heel gelukkig van.
Maar waar komt mijn fascinatie voor bergen nou vandaan?
Toen ik nog een klein appeltje was, namen mijn ouders mij en mijn broers eens mee op vakantie naar een boerderij in Oostenrijk. We zouden eigenlijk overnachten op de heenreis, maar bij nader inzien vond mijn vader toch dat hij best even door kon rijden toen we 's middags al een flink eind in Duitsland waren. Volgens mijn moeder een minder goed plan, zij zag de bui al hangen want het idee op onbekend terrein midden in de nacht onze boerderij te moeten zoeken, met drie kleine kinderen achterin, sprak haar niet zo heel erg aan. Maar mijn vader was best wat eigenwijs en zo kwam het dat we midden in de nacht op een stikdonker landweggetje moesten constateren dat we nu toch echt verdwaald waren.
Tot overmaat van ramp begon het ook nog te regenen en te onweren. (Mocht u nooit het genoegen hebben gesmaakt een flinke onweersbui in de bergen te hebben meegemaakt, kan ik u ervan verzekeren dat dit niet ongemerkt aan iemand voorbij gaat..)
In dit pikzwarte lawaai doken ergens in de verte lichtjes op en mijn vader draaide de auto een nog kleiner landweggetje op om daar dan maar de weg te gaan vragen. Dit bleek de boerderij van Boerka en Matteejus.
Binnenkomen moesten we. En noedelsoep eten. Wij kregen limonade en mijn ouders een flink glas door opa gestookte kruidenbitter. Onder het genot van dit alles in de boerenkeuken waar het naar gekookte melk en koeien rook konden we, gezeten op de houten bankjes aan de keukentafel met traditioneel geblokt kleed, heerlijk bijkomen van onze hachelijke zoektocht.
We bleken maar zo'n tien minuten rijden van onze werkelijke bestemming af te zitten, maar volgens de boer en de boerin konden we veel beter even een nachtje op hun boerderij blijven slapen, want het was inmiddels al "spät, en die kinder zijn erg müde ."
Zo kwam het dat we die nacht, onder meters dikke donzen dekbedden, wegzonken in een diepe slaap op de zachte logeerbedden van de boerderij.
De volgende dag werden we gewekt door de haan en stond buiten, in de stralende zon, onder de appelbomen ons ontbijt van kakelverse eitjes, kaiserbrötchen met eigengemaakte roomboter, dikke plakken ham en lauwe melk (net uit de koe) al klaar.
Boerka met haar rode appelwangetjesglimlach en gekleed in haar typerende blauwe werkschort, kwam even bij ons zitten en vroeg aan mijn ouders of het niet veel leuker zou zijn om bij hun op de boerderij te blijven, in plaats van naar de commerciële logeerboerderij, waar nog een hoop andere mensen verbleven, te vertrekken. Mijn ouders keken eens naar de mooie boerderij met de groene luiken voor de ramen waar de begonia's weelderig bloeiden in bakken aan de vensterbanken. Naar de groene heuvels om hun heen, in de verte begrensd door zilveren bergwanden. En ze stemden toe.
Dat was het begin van drie zomers lang bij een lieve boer en boerin die zelf geen kinderen konden krijgen en ons overal aan mee lieten doen. We mochten meehelpen met koeien melken, hooi scheppen en varkens voeren. We reden mee op de tractor met Matteejus als hij ging hooien, en waren steeds weer verbaasd dat de tractor niet omviel op die schuine bergwanden. We vonden de haan in de soep omdat hij ons steeds zo vroeg wakker maakte. We aten zelfgebakken taarten van fruit uit de boomgaard, honing van de bijen die ze zelf hielden en werden overvoerd met verse eieren. Ik dwaalde door de heuvels op zoek naar bloemen voor mijn herbarium en 's avonds vingen we vuurvliegjes in de boomgaard. Als de zon scheen zwommen en varen we in het nabijgelegen bergmeer en lagen we dromerig naar de zilveren rotswanden te staren. 's Avonds gingen we daar ook wel vissen en mijn vader maakte onze vangst ter plekke klaar op de barbecue. Soms gingen we uit eten in het ene restaurantje dat het plaatselijke dorpje rijk was en als we dan geluk hadden was er net een begrafenis gaande.
Dan konden we vanachter het raam het voltallige dorp achter de kist aan zien lopen, stemmig in het zwart gekleed. Terwijl de kerkklokken het leven van een dierbare dorpsbewoner uitluiden. We bezochten druipsteengrotten en gingen in kabelbanen nog hogere bergen op en maakten uitstapjes naar omringende dorpen en steden en zagen andere meren en andere bergen. Maar nooit zo mooi als die van "ons".
Ik denk er wel eens aan om terug te gaan, alles nog eens te zien. De boer en de boerin moeten nu zo tegen de zestig zijn, dus ze zijn waarschijnlijk nog wel in leven, en ze zullen het vast geweldig vinden om me nog eens te zien en mijn dochter te ontmoeten. Maar ik ben een beetje bang dat het dorp het dorp niet meer zal zijn, dat het nu een toeristische trekpleister is. Ook op de boerderij zullen ze wel met hun tijd meegegaan zijn, de boel gemoderniseerd hebben. En misschien staat er inmiddels wel een snackbar aan de oevers van het meer, of zelfs een camping.
Anderzijds zou ik het wel heel erg leuk vinden om alles eens met volwassen ogen te bekijken.
En sommige dingen veranderen nooit.
Het meer zal nog steeds blauw lijken in de zon, en de bergen nog steeds zilver.
Laatste reacties