nietsiswathetlijkt.web-log.nl

Fahrenheit 451

De slang sist over discrepantie, understatement en halve waarheden.

Over een zeer beperkte visie die voorbij gaat aan haar gelijk.

De reden die in eerste instantie aanleiding gaf tot het waarom, de werkelijkheid die zo anders was geweest als het alleen maar zo was dat.

Maar ik laat haar lekker slissen en sissen, zeg haar dat ze al genoeg aan het woord is geweest. Met in mijn achterhoofd de herinnering aan de vreselijke dingen die voortvloeien uit het voeden van de slang.

Als ik haar negeer gaat ze vanzelf wel weg, zal ze opdrogen tot alleen het zielige omhulsel waaruit ze gemaakt is zal resten.

Omdat ik de beperkingen van de slang ken. En ik weet dat ze weliswaar heerlijk kan kronkelen en konkelen, maar dat ze slechts representatief is voor zeer kortdurende bevrediging met een verwoestende uitwerking.

De slang staat voor het gelijk halen en krijgen, maar is door haar vertroebelende zelf niet in staat tot het zien van de onderliggende waarheid.

Want mijn waarheid is, nuchter bekeken, heel helder.

Daar heb ik geen slang voor nodig.

Zon-dag.

Plant.

Je kunt er kleine flesjes kruidenbitter kopen die naar hoestdrank smaken. Deze kun je dan nuttigen onder het genot van het uitzicht over het IJsselmeer. Voorheen Zuiderzee. Als je dat nog niet wist, weet je het na het bezoeken van deze cafetaria wèl.
De eindbestemming is Leeuwarden. Het landschap onderweg wat kaal en monotoon. De weilanden zijn tamelijk oververtegenwoordigd hier. Toch gaat er ergens wat kriebelen. Zal mijn Friese bloed wel zijn. Dat verloochent zich niet zo snel. En het is lang geleden dat ik zo dicht bij Terschelling was. Zo dichtbij, maar helaas toch te ver weg voor vandaag.
Maar Leeuwarden blijkt ook niet verkeerd. Ik probeer me voor te stellen hoe het er hier 100 jaar geleden uitzag. Compleet met sneeuw, vroeger lag er altijd sneeuw. Het levert mooie plaatjes op.

Mijn champagnekoeler kreeg er een prachtige grote broer bij. Ik twijfel of ik er een plant in zal zetten. Champagne is niet alleen erg lekker tijdens de jaarwisseling en het heeft wel wat om hem te gebruiken waar hij eigenlijk voor bedoeld is. Bovendien vergeet ik ze toch altijd water te geven. Of ik verzuip ze.
Uiteindelijk koop ik toch een plant. Hij krijgt voor nu even een tijdelijk plekje. Het voelt een beetje als zo'n experiment waarbij je een ei heel goed moet verzorgen, omdat het symbool staat voor de breekbaarheid van een baby. Als het me lukt deze plant in leven te houden mag ik er meer van mezelf.
Niet te veel en niet te weinig dus.
Ik hoop dat ik er aan denk.

IJmuiden.

Jaren geleden beleefde ik eens soort van "Indian Summer", waarbij ik bijna elke dag wel op een terras belandde met goede vriend "de intellectueel". Iedere dag zou nu toch echt de laatste dag zijn dat het zulk prachtig weer was. En daar moest natuurlijk van genoten worden, van zo'n laatste terraskans.
Om vervolgens de volgende dag te constateren dat de zon nu alwéér uitbundig scheen. Zodat we ons maar weer richting terras begaven om hier gepast van te genieten.

Deze afgelopen oktobermaand deed me daar aan denken. Want wéér verwachtte ik iedere keer dat dit nu toch heus de laatste mooie dag zou zijn. En elke zonnige dag voelde als een cadeautje. Waar dan weer optimaal van genoten moest worden. Natuurlijk.
Dus ben ik de afgelopen maand al een paar maal "voor de laatste keer naar het strand" geweest.
Zo ook vandaag.

Vandaag gingen pomme & Co echt (nee: nu ècht voor de laatste keer) naar het strand.
Van de favoriete strandtent is de wintersluitingstijd al ingegaan, maar na even googelen bleek er nog best het één en ander open te zijn.
"Eens wat anders kan ook weleens leuk zijn." dacht ik vanmorgen nog.

Leuk was het zeker.
Leuk, gezellig en zomers warm.
Bijna niets is fijner dan de zon op mijn blote huid, uitzicht op een blauwe zee en mijn hand in zijn warme, grote mannenhand.
Dan is gelukkig zijn niet zo moeilijk.

Ohja:
Mocht u ergens in logland een foto van een zonsondergang tegen komen die heel erg op de mijne lijkt.
Dan is die van de dame die naast me zat.
Zij bleek ook een log te hebben.

De overige foto's kunt u hier bekijken.

Gekregen.

Mooi hè?

Zo.

Ik ga weer even verder met beleven.

Een mooie dag.

"Over een kwartier moet je klaar zijn."
Een kwartier?
Klaar?
Ik?

Een kwartier is kort tijd om te douchen èn aan te kleden èn uhh... de rest. Zeker voor mij.
"Maar wat gaan we doen dan?"
"Ja, dat zeg ik niet. Maar ik zou wel een warmere trui aantrekken."
Ok dan.

Het lukte. Een kwartier (nou ja; bijna dan) later zat ik in de auto.
Lang in de auto.
En dat was absoluut de moeite waard!

Excuus voor de kwaliteit van de foto's. Wegens het niet voorbereid zijn op zoveel natuurschoon had ik m'n camera niet mee en was ik genoodzaakt de foto's met mijn mobieltje te nemen.

Niets.

De salonboot verscheen sfeervol verlicht uit het donkere niets. Geen rad, zoals ik had verwacht. Ik had een Mississippiboot in mijn hoofd.
De komende vijf uur zijn we allemaal gedoemd tot elkaars gezelschap. Vijf uur in een cocon.
De drank vloeit rijkelijk in deze surrealistische, tijdelijke wereld.
Vijf uur lang praten en flirten. Je trekt aan me, probeert me van het tegendeel te overtuigen.
Ik weet beter, maar laat me graag overreden. Vanavond geloof ik je, laat de wond tijdelijk dempen met drank en illusies.
Liefde in tijden van cholera is ook liefde. Besmet, maar niet minder echt.
Ze kijken vertederd naar ons ogenschijnlijke geluk, realiseren zich niet waar ze naar kijken.
Ze weten niet dat niets is wat het lijkt.
Om één uur wordt de betovering verbroken. Mijn glazen muiltje laat ik achter, maar ik gooi hem nog niet stuk. Die metafoor voor hoop kan ik nog niet missen.
Met tequila en zout neemt de waas het over van de illusie. Maar de droom was mooi zolang hij duurde.
Binnen een minuut val ik in slaap. Vaag dringen de jammerkreten van mijn ziel zich nog aan me op. Ben ik dat?
Dan verdwijnen we samen in het donkere niets.

Muren van trots.

Hoe kan ik jou verlaten voordat je mij verlaat?
ik wil het echt wel
trots is een mooi ding
en ik ben het toch zo vaak?
maar bij jou..
bij jou niet dus
trots is dan ineens niets meer waard
zo onbelangrijk ook
alleen liefde
jouw liefde
ben al zo vaak weggerend
leefde voor mezelf
jij brak al mijn muren af
nu sta ik hier
onbeschermd
kwetsbaar
maak me of breek me
ik heb geen wapens meer